Sofokles, Król Edyp

Litość mą budzą twe słowa, nie jego. Moja nienawiść wszędzie go doścignie. Kreon Zżymasz się jeszcze, kiedy ustępujesz, Zgnębionym jesteś, gdy gniew twój przycichnie, Takie natury są sobie katuszą.
tłumacz polsko angielski Edyp Precz stąd nareszcie! Kreon Uchodzę w tej chwili. Niechby wbrew tobie tamci mnie uczcili. Chór Księżno, czemu ty zwlekasz, by go wprowadzić do domu? Jokasta Niechbym poznała, co zaszło. Chór Ciemnych głos padł podejrzeń, które wgryzają się w serce. Jokasta Czy z ust ich obu? Chór Obu. Jokasta Cóż więc rzekli? Chór O, dość już cierpień! o, nie każ mi mową Rany tej jątrzyć na nowo! Edyp Widzisz, gdzieś zaszedł ty z twoją mądrością, Zdradzasz mą sprawę i tępisz mi serce. Chór Rzekłem już nieraz, o książę, Że brakowałoby mi rozumu i sądu, Gdybym się zaparł miłości, co z tobą mnie wiąże, Z tobą, coś nawę tej ziemi do lądu Skierował pośród burz i mąk. O, nie puszczaj steru z rąk! Jokasta Na bogów, powiedz i mnie wreszcie, królu, Czemu tak wielkim zapłonąłeś gniewem. Edyp Rzeknę – bo więcej cię nad tamtych cenię – Jakie to Kreon knuł na mnie zamysły. Jokasta Mów, jeśli pewne masz winy poszlaki. Edyp On mnie nazywa Laiosa mordercą. Jokasta Czy z własnej wiedzy, czyli też z posłuchu? Edyp Nasłał wróżbitę przewrotnego, który Słów mu oszczędził i głowę osłonił. Jokasta Ty więc nie bacząc wiele na te rzeczy, Mnie raczej słuchaj i wiedz, iż śmiertelnych Sztuka wróżenia nie ima się wcale. Złożę ci na to stanowcze dowody. Wiedz więc, że Laios otrzymał był wróżby, Nie od Apolla, lecz od jego służby, Iż kiedyś śmierć go z rąk syna pokona, Co zeń zrodzony – i z mojego łona. A wszakże jego, jak wieść niesie, obce Zabiły zbiry w troistym rozdrożu. A to niemowlę, gdy trzeci dzień świtał, Przybiwszy u nóg kosteczki, wysadził On ręką obcą gdzieś w górskich ostępach.
Sofokles, Król Edyp tłumacz polsko angielski fragment 240