W pustyni i w puszczy, rozdział 46, str. 4

318 Szukali jednak gorliwie i przez następne dni. Patrole, które Glen
wysyłał w prawo i w lewo, dały wreszcie znać, że dalej zaczyna się
pustynia zupełnie bezwodna, więc gdy wypadkiem odkryto jeszcze
raz w rozpadlinie ziemnej wodę, trzeba się było przy niej zatrzymać
dla zrobienia zapasów na dalszą drogę. Rozpadlina była raczej szparą, głęboką na kilkanaście metrów i stosunkowo bardzo wąską. Na dnie jej biło ciepłe źródło, kipiące jak ukrop, albowiem przesycone kwasem węglowym. Jednakże woda po wystudzeniu okazała się dobra i zdrowa. Źródło było tak obfite, że trzystu ludzi z karawany nie mogło jej wyczerpać. Owszem, im więcej czerpano, tym mocniej biło i wypełniało szparę wyżej.
– Może z czasem – mówił doktor Clary – będzie tu jaka miejscowość lecznicza, ale obecnie ta woda jest dla zwierząt niedostępna z powodu zbyt stromych ścian rozpadliny. – Czy dzieci mogą trafić na podobne źródła? – zapytał kapitan. – Nie wiem. Być może, że znajduje się ich w okolicy więcej. Ale jeśli nie, to bez wody muszą zginąć. Nadeszła noc. Rozpalono nędzne ognie, wszelako nie budowano bomy, bo nie było z czego. Po wieczornym posiłku doktor i kapitan zasiedli na składanych krzesłach i zapaliwszy fajki poczęli rozmawiać o tym, co im najbardziej leżało na sercu. – Żadnego śladu! – ozwał się Clary.niedostępna z powodu zbyt stromych ścian rozpadliny. 319 – Przychodziło mi do głowy – odpowiedział Glen – by wysłać dziesięciu naszych ludzi na brzeg oceanu z depeszą, że jest wiadomość o dzieciach. Ale rad jestem, żem tego nie uczynił, gdyż ludzie prawdopodobnie zginęliby w drodze, a gdyby nawet doszli, to po co budzić na próżno nadzieję. – I odnawiać ból.
W pustyni i w puszczy, rozdział 46, str. 4 fragment 20